Czapka z dzwoneczkiem Kuby

W kuchni pachniało kakao i cynamonem. Babcia stała przy kuchence, a Kuba siedział na stołku, machając nogami w grubych skarpetach. Za oknem sypał gęsty śnieg, przykrywając ogród i karmnik dla ptaków. – Babciu, a naprawdę są ludzie, którzy pomagają Mikołajowi? – zapytał Kuba, mieszając łyżką w kubku. – Mówią, że tak – uśmiechnęła się babcia. – W fabrykach robią zabawki, przygotowują sanie i mają mnóstwo pracy przed świętami. – Ciekawe, czy mają wolne weekendy – zamyślił się chłopiec. Gdy kubek był już pusty, Kuba założył puchową kurtkę i wybiegł na podwórko. Śnieg skrzypiał pod nogami, a światła lamp oświetlały płotek. Obok psa sąsiadów leżała czerwona czapka z małym dzwoneczkiem. – Hej, piesku, to twoje? – spytał Kuba, przykucając. Pies tylko zakręcił się w kółko i szczeknął. Czapka była cieplutka, jakby ktoś dopiero ją zgubił. Kuba obejrzał ją z każdej strony. W środku była wszyta maleńka literka „E”. Pobiegł z nią do domu. – Babciu! Znalazłem czapkę od stroju świątecznego! – zawołał, wpadając do kuchni. – Pewnie ktoś zgubił po jasełkach albo szkolnym przedstawieniu – odparła babcia z uśmiechem. – Ale popatrz! Dzwoneczek! I ta literka! Może zgubił ją ktoś, kto pomagał w rozdawaniu prezentów? – dodał poważnie. Babcia spojrzała za okno, gdzie śnieg padał coraz mocniej. – Może ktoś z sąsiadów się przebierał i zgubił czapkę – powiedziała, nalewając Kubie jeszcze trochę kakao. Kuba jednak myślami był już daleko. Wyobrażał sobie, że gdzieś za lasem biegną sanie Mikołaja, a ktoś właśnie zauważa brak czerwonej czapki. Następnego dnia Kuba za...