Lena i zimowa odwaga

Na Bulwarach Wiślanych w Warszawie śnieg skrzypiał pod butami. Lena poprawiła czapkę, która co chwilę zsuwała jej się na oczy. — Mamo, długo jeszcze? — zapytała z lekkim westchnieniem. — Jeszcze kawałek. Widzisz już lodowisko? — uśmiechnęła się pani Marta i potrząsnęła termosikiem. Obok szedł tata z torbą, w której brzęczały łyżwy. Pies Kajtek biegł przed nimi, podskakując w śniegu jak mały królik. Z daleka było słychać muzykę i śmiech ludzi. Lena poczuła lekkie ukłucie w brzuchu. Nie była pewna, czy chce dziś w ogóle wchodzić na lód. — Tato, a jak się przewrócę? — zapytała cicho. — To wstaniesz — odpowiedział spokojnie. — Każdy kiedyś się przewracał. Pamiętasz, jak uczyłaś się jeździć na rowerze? Lena kiwnęła głową. Wtedy też na początku bolały kolana. Przy ladzie wypożyczalni pachniało mokrym drewnem i gorącym kakao, które ktoś pił na ławce obok. Pani z kasy podała im dwa kubki i zapytała tatę: — To pierwsze wejście młodej? — Tak, premierowe — zaśmiał się tata. — Trzeba to uczcić kakao. Kajtek został przy ławce, pilnując plecaków, a Lena z zapałem wiązała sznurówki łyżew. Naciągnęła je tak mocno, że aż jęknęła z wysiłku. — Pomóc ci? — spytała mama. — Nie, sama dam radę — mruknęła Lena, choć nie była tego pewna. Lód błyszczał w słońcu jak lustro. Gdy Lena postawiła pierwszy krok, kolana natychmiast zaczęły uciekać w różne strony. — Ojej! — krzyknęła i złapała mamę za rękaw. — Spokojnie — powiedziała mama. — Na...