Malinka i tajemnica zaginionej chmurki

Tuż za pagórkiem, tam, gdzie trawa jest miękka jak kocyk babci i pachnie miodem, a niebo potrafi mienić się jednocześnie błękitem i różem, leżała mała wioska o nazwie Migotki. Nie była to zwyczajna wioska – w Migotkach wszystko miało w sobie odrobinę czarów. Strumyk nucił piosenki, gdy przepływał między kamieniami, latarnie mrugały do przechodniów jak starzy znajomi, a wiatr znał imiona wszystkich mieszkańców i często przynosił im dobre wieści. W tej wiosce mieszkała Malinka – dziewczynka z burzą marchewkowych włosów i oczami tak zielonymi, że wyglądały jak młode listki budzące się wiosną. Malinka miała dar: potrafiła rozumieć mowę zwierząt, a nawet niektórych przedmiotów, choć trzeba przyznać, że nie wszystkie rzeczy miały ochotę na pogawędki – parasol, na przykład, był raczej mrukliwy. Jej najlepszym przyjacielem był Tutu – stworek, jakiego nikt inny w Migotkach nie miał. Wyglądał trochę jak puchata kulka, trochę jak miniaturowy niedźwiadek, a trochę jak ktoś, kto zjadł o jeden pączek za dużo i teraz próbuje go powoli strawić. Miał mięciutkie, kremowe futerko i ogonek, który zmieniał kolor w zależności od nastroju. Gdy był szczęśliwy, świecił złotem. Gdy się złościł – błyskał czerwienią. A gdy Tutu zamyślał się nad czymś poważnie – przybierał fioletowy odcień i lekko drżał. Pewnego słonecznego ranka, kiedy motyle tańczyły nad stokrotkami, Malinka usłyszała coś dziwnego. Nie był to ani śpiew ptaków, ani szmer potoku – brzmiało to jak ciche chlupanie połączone z pochlipywaniem. – Słyszysz to? – spytała Tutu, który właśnie z godnością chrupał pieczone jabłko. – Słyszę – odparł, a jego ogonek przybrał ciekawsko błękitną barwę. – I dochodzi chyba z tamtej strony. Ostrożnie ruszyli ku Małej Polanie Szeptów, położonej tuż przy granicy z Szepczącym Lasem. Wśród wysokich traw siedziała tam maleńka postać stworzona z wody – była przezroczysta i błyszczała jak kropla rosy o poranku. Płakała tak wzruszająco, że nawet stokrotki pochyliły główki, jakby chciały ją pocieszyć. – Co się stało? – zapytała łagodnie Malinka. – Zgubiłam moją Chmurkę – zaszlochała istotka, która nazywała się Łezka. – Jest maleńka i bardzo wstydliwa. Mieszkała ze mną nad Jeziorkiem Srebrnej Wody, ale wczoraj poleciała za tęczowym motylem… i już nie wróciła! Malinka spojrzała na Tutu, a ten na nią. W Migotkach zguba zawsze oznaczała początek przygody. – Pomożemy ci – obiecała dziewczynka. – Razem ją odnajdziemy. Wyruszyli w trójkę. Najpierw dotarli nad Jeziorko Srebrnej Wody, które lśniło tak, jakby ktoś posypał je iskrami. Spotkali tam Zefira – najstarszy wiatr w okolicy. Pachniał miętą i miał brodę z mgiełki. – Widziałem waszą chmurkę – powiedział z westchnien...