Rowerowa przygoda Stasia

— Mamo, zobacz! — zawołał Staś, przyciskając nos do szyby. — Już nie pada! Na ulicy Dembowskiego we Wrocławiu asfalt wciąż błyszczał po deszczu jak lustro. Ptaszki kręciły się między kałużami, a z balkonu słychać było kapanie wody z rynny. Mama wytarła blat kuchenny i spojrzała przez okno. — No to w końcu możesz pojeździć na rowerze, prawda? Staś prychnął. — Tylko że… nie umiem bez kółek bocznych. Franek już umie. W rogu kuchni leżał jego czerwony kask. Obok, pod płaszczem, siedziała Luna — mała szara kotka, która właśnie oblizywała łapkę. Mama przykucnęła przy synu. — Każdy kiedyś się uczył, Stasiu. Franek pewnie chętnie ci pomoże. Chłopiec wzruszył ramionami. Przez chwilę słuchał kapania wody i dalekiego dźwięku tramwaju. — Dobra. Ale tylko jak przestanie chlapać. ** Po godzinie między blokami pachniało mokrą trawą i ziemią. Staś założył kask i wyprowadził rower. Na siedzeniu została mała, błyszcząca plama wody. — Fuu — skrzywił się. — Zimne. Zza rogu wybiegł Franek w niebieskiej kurtce. — Cześć! Pomogę ci. Umiesz już ruszać? — Tylko trochę — przyznał Staś. Franek zerknął na boczne kółka. — Chcesz spróbować bez nich? Serio, to nie jest takie trudne. Staś poczuł, jak serce zaczyna mu szybciej bić. — A jak się przewrócę? — No to się przewrócisz. Każdy się przewraca. Ja też się przewracałem — powiedział spokojnie Franek i klasnął w dłonie. — Daj, odkręcę. ** Po chwili boczne kółka leżały na trawie. Staś mocno chwycił kierownicę. — Gotowy? — zapytał Franek. — Chyba… — Trzymam cię za siedzenie! Nie puszczam! Kiedy ruszyli, Staś czuł chlupot w butach. Przednie koło zataczało lekkie zygzaki, a wiatr pachniał świeżą wiosną i mokrymi liśćmi. — Jedziesz! — krzyknął Franek, ale Staś już go nie słyszał. Pedałował, aż usłyszał: — Puściłem cię! Se...