Zimowa podróż Kasi i kota Ludwika

— Mamo, a ten pociąg nie przyjedzie? — Kasia przycisnęła nos do zimnej szyby dworca Kraków Główny. Na peronie wiatr niósł zapach mokrego śniegu i dźwięk zapowiedzi z megafonu. — Przyjedzie, tylko trochę się spóźnia — odpowiedziała mama, choć już widziała na ekranie czerwony napis: „opóźniony – przyczyna: awaria składu”. Obok nich stał tata z torbą, z której wystawał koc dla kota Ludwika. Ludwik cicho miauknął z transportera, jakby mówił: „Ja bym już chciał jechać”. — Zimno mi w nos — mruknęła Kasia. — A ja chciałam już siedzieć w pociągu i patrzeć, jak śnieg leci za oknem. Z głośników popłynął komunikat, że pociąg do Zakopanego nie ruszy, bo stoi zepsuty na torach za Myślenicami. — To ten nasz! — krzyknęła Kasia. — Stoi i nic nie jedzie? — Chyba tak — westchnął tata. — I jeszcze zablokował inne. W poczekalni pachniało kawą z automatu i mokrymi kurtkami. Kasia usiadła na ławce i obserwowała ludzi. Niektórzy nerwowo rozmawiali przez telefon, inni wyciągali dzieciom kanapki. — Mamo, jestem głodna jak wilk — powiedziała Kasia. — Mogę zjeść swoje ciastko z plecaka? — Zjedz, ale tylko pół, bo nie wiadomo, ile to potrwa — mama wyjęła chusteczkę i podała jej kawałek. Tata poszedł do informacji. Po chwili wrócił zmęczony i trochę zmarznięty. — Mówią, że przyjedzie straż pożarna, żeby pomóc odsunąć pociąg z torów. — Strażacy? — oczy Kasi rozbłysły. — A będą mieli te światła, co błyskają na czerwono? — Pewnie tak. Szkoda tylko, że nie możemy tego...