Zimowa przygoda Kuby i Fado

— Mamo, patrz, pies się zakopał w śniegu! — zawołał Kuba, stojąc na balkonie i wskazując podwórko przed blokiem na warszawskim Mokotowie. Mama wyjrzała. Na białym trawniku kręcił się ich beagle, Fado. Machał ogonem, a jego brązowe uszy ledwo wystawały z zaspy. — Nie zakopał się, tylko szuka patyka — odpowiedziała mama, zaciągając zasłonę. — Zaraz pójdziemy na spacer, tylko ubierz się ciepło. Kuba zrobił minę. — Ale ja nie chcę tej grubej czapki, co kłuje. — Innej nie masz, a wieje jak w górach — przypomniała mama, zakładając szalik. W przedpokoju pachniało świeżo parzoną kawą i mokrym futrem psa. Fado trząsł się z niecierpliwości, podskakując przy drzwiach. Kiedy wyszli na zewnątrz, śnieg skrzypiał tak głośno, że Kuba roześmiał się. — Słyszysz? Jak chrupki pod butami! Mama uśmiechnęła się. — Tylko nie próbuj ich zjeść, bo zimne. Przeszli kawałek chodnikiem, mijając kioskarza, który odgarniał śnieg z daszku. — Dzień dobry! — zawołał wesoło. — Ładne dziś sanki macie! — Jeszcze nie testowane! — odpowiedziała mama, niosąc czerwone sanki. Na skwerze przy Woronicza było cicho. Drzewa uginały się od śniegu, a dwie dziewczynki lepiły bałwana koło ławki. Fado od razu pobiegł w ich stronę i z rykiem porwał marchewkowy nos. — Fado! Oddaj! — krzyknął Kuba, biegnąc za nim. Dziewczynki spojrzały na siebie, potem na chłopca. — Spoko — powiedziała jedna z nich. — Możecie wziąć. My i tak chcemy zrobić bałwana bez nosa, takiego specjalnego. — Ale jutro wam przyniosę nową marchewkę, dobra? — zaproponował Kuba. — Dobra! — odpowiedziały...