Zimowe ferie Leny u dziadka

— Dziadku, gdzie jest ta duża łopata do śniegu? — zapytała Lena, zaglądając do składzika, w którym pachniało drewnem i smarem do rowerów. — Za drzwiami, obok sanek. Tylko nie przewróć wiadra z solą — odpowiedział dziadek, poprawiając czapkę z daszkiem. Zza zasłon w kuchennym oknie błyszczał jasny śnieg. W miasteczku ferie rozpoczęły się na dobre. Lena przyjechała tu z mamą i kotem o imieniu Rufus. — Rufus boi się śniegu — zaśmiała się mama, zdejmując kurtkę. — Wiesz, że on pierwszy raz widzi tyle bieli? Kot siedział na parapecie i trącał łapą płatek, który przykleił się do szyby. Lena założyła wełniane rękawiczki. Były trochę za duże, ale ciepłe. Na podwórku zapadła się w śnieg po kostki. — No to zaczynamy — powiedziała do dziadka. — Kto pierwszy odkopie ścieżkę do furtki, ten wygrywa! — A co wygrywa? — mrugnął dziadek. — Kubek kakao od babci — odparła poważnie. Zaczęli odgarniać śnieg. Łopaty stukotały o kamyki uwięzione w lodzie, a słońce iskrzyło na białych zaspach. — Leno, spróbuj rzucić kulą dalej niż ja — zachęcił dziadek. — Tylko nie w szybę! — zawołała z kuchni mama. Śnieżka poleciała wysoko i rozprysła się na płocie. Dziadek roześmiał się głośno. Po południu wszyscy poszli na górkę za kościołem. Dzieci już tam zjeżdżały na sankach, a powietrze pachniało dymem z kominów. Lena usiadła na sankach. Dziadek trzymał za sznurek, a mama stała obok z termosem. — Gotowa? — spytał dziadek. — Gotowa! Pchnął sanki delikatnie. Śnieg skrzypiał pod płozami, wiatr szczypał w policzki. Lena krzyczała z radości i nie mogła przestać się śmiać. Na dole zatrzymała się przy zasypanym krzaku. Na ścieżce, nieco dalej, stał R...