Zimowy dzień z babcią i Figą

W kuchni pachniało pierogami i grzybami. Zza okna sączyło się blade, zimowe światło. Lena siedziała przy stole w piżamie w renifery i rysowała coś na serwetce. – Mamo, czy dziś też przyjdą goście? – zapytała, nie odrywając ołówka od papieru. – Tylko babcia i wujek Paweł. Drugi dzień świąt, czas na spokojne odwiedziny – odpowiedziała mama, odkładając chochlę. Z kanapy dobiegło westchnienie. Kuba, starszy brat Leny, przykrył się kocem po sam nos. – Ja bym odpoczął. Wczoraj byliśmy u cioci Haliny, a wróciliśmy wieczorem – mruknął zaspanym głosem. Pies Figa przeciągnął się przy kaloryferze i leniwie machnął ogonem, jakby popierał Kuby plan. – Odpocząć też trzeba – przyznała mama, nalewając barszcz do głębokiego talerza. – Ale babci nie można odmówić. Z radia cicho płynęły kolędy. Dźwięk łyżki o ceramiczny brzeg miski mieszał się z głosem spikera zapowiadającego pogodę: „Dziś w Krakowie zachmurzenie umiarkowane, lekki mróz i przelotny śnieg”. – Mamo, mogę potem z babcią upiec ciasteczka? – spytała Lena. – Myślę, że babcia się ucieszy. Kuba ziewnął szeroko. – Byle tylko nie kazała nam potem sprzątać całej kuchni. – Wtedy zrobimy to razem – mrugnęła mama. Zadzwonił dzwonek do drzwi. Figa zerwała się, zaszczekała i pobiegła do przedpokoju, pazury stuknęły o panele. – Już idę, spokojnie! – roześmiała się mama. W progu stała babcia z dużą torbą i wujek Paweł w zimowej czapce naciągniętej na uszy. Z ich ubrań strząsały się drobne płatki śniegu. – Ale macie tu ciepło! – powiedziała babcia, zdejmując płaszcz. – A ja przyniosłam sałatkę jarzynową i sernik. – I pierogi z kapustą – dodał wujek. – Zrobiłaś cały garnek, mamo! W kuchni zrobiło się tłoczno. Para z gotującego się barszczu zamgliła okna. Talerze stukały, ktoś się śmiał, ktoś mieszał w garnku. – Lena,...