Zimowy wieczór z mamą i Felkiem

— Mamo, zobacz! — zawołał Bruno, siedząc przy stole w kuchni. — Umiem zrobić całe zadanie o literkach! Na blacie leżała gruba książka z kolorowymi rysunkami, a obok otwarty zeszyt z krzywymi literami. W powietrzu pachniała herbata malinowa, a na parapecie siedział kot Felek i obserwował śnieg za oknem. — Pokaż, pokaż — uśmiechnęła się mama, nie podnosząc wzroku znad puzzli. — Ułożyłam już pół brzegu jeziora! Bruno podsunął jej zeszyt. — Tu było o literze „B” jak Bruno. I „B” jak bałwan. — Bardzo dobrze — powiedziała, przeliczając kawałki nieba. — Tylko nie zapomnij o kreseczce nad „ł”. Chłopiec pokręcił nosem. — W tej książce nie ma kreseczek. Są, ale ja jeszcze nie umiem ich rysować ładnie. Za oknem spadały duże, ciężkie płatki śniegu. W Gdańsku od rana zrobiło się biało. Na kaloryferze parowały skarpety, a z czajnika dolatywał cienki gwizd. Mama nalała sobie herbaty do kubka w niebieskie wzory. — Chcesz trochę? — Za gorąca. Ale mogę pistację? — zapytał Bruno i sięgnął do miseczki. Kiedy odkładał łupinkę, Felek zeskoczył z parapetu i zaczął wąchać puzzle leżące na podłodze. — Felek! — zawołał Bruno. — Nie ruszaj! Przykleisz brzuszek do jeziora! Mama zaśmiała się. — Lepiej daj mu łupinkę po pistacji. Może ją poturla. Kot faktycznie chwycił mały kawałek skorupki i potoczył go po kafelkach. Zabrzmiało ciche *stuk-stuk-stuk*. Bruno wrócił do książki. — Mamo, a myślisz, że jak skończę wszystko, to pójdę od razu do pierwszej klasy? — Myślę, że najpierw musisz trochę podrosnąć — odparła, przysuwając do siebie pudełko z puzzlami. — Ale ja już potrafię pisać! — chłopiec wystawił język i mozolnie kreślił litery. Nagle zadzwonił dzwonek do drzwi. — Kto to m...