Zosia i świąteczny słoik życzeń

W kuchni pachniało goździkami i piernikami. Na stole leżały foremki w kształcie gwiazdek i serduszek, a obok stała miska z korzennym ciastem. Zosia ugniatała je rękami aż po łokcie, a na krześle przyglądał się jej kot Leon. – Leon, nie liż tego! – zaśmiała się, gdy kot próbował podkraść kawałek ciasta. – To nie dla ciebie. Kot zmrużył oczy, zamruczał cicho i zawinął ogon wokół łap. Do kuchni zajrzała babcia, ocierając dłonie o fartuch. – Ale tu pachnie świętami – uśmiechnęła się. – Może zrobimy przerwę i napijemy się kakao? – Jeszcze chwilkę, babciu! Chcę dokończyć gwiazdki – odpowiedziała Zosia, wałkując ciasto z zapałem. Kiedy skończyły piec, piekarnik cicho zatrzeszczał, a cały dom wypełnił się słodkim zapachem. Zosia wybiegła do pokoju, gdzie w kącie pachniała choinka. Obok stało pudło z bombkami: jedne błyszczały, inne miały drobne rysy. – Babciu, ta srebrna jest pęknięta – zawołała. – Może ją wyrzucimy? – Nie, kochanie – powiedziała babcia, podchodząc bliżej. – To bombka po twoim dziadku. Zawsze wieszał ją jako ostatnią. Zosia obejrzała ozdobę uważnie. – A dziadek wierzył w Świętego Mikołaja? – zapytała. – Oj, bardzo – uśmiechnęła się babcia. – Kiedy był mały, twierdził, że raz w nocy słyszał dzwonki i kroki w śniegu. Ale jak wybiegł, zobaczył tylko ślady butów na podwórku. Wieczorem choinka błyszczała światłami, a na talerzu leżały jeszcze ciepłe pierniki. Zosia usiadła przy oknie. Śnieg prószył cicho, a światło z latarni migotało w płatkach. – Babciu, myślisz, że Mikołaj zostawia ślady także dziś? – zapytała szeptem. – Jeśli bardzo chcesz, możesz sprawdzić rano – odpowiedziała z uśmiechem babcia. Zosia długo nie mogła zasnąć. Wydawało jej się, że słyszy dzwoneczki, a potem – delikatne skrzypieni...