Księżniczka na ziarnku grochu

Dawno, dawno temu żył sobie książę, który pragnął poślubić księżniczkę — lecz nie byle jaką. Chciał znaleźć prawdziwą księżniczkę, taką z królewskiego rodu i o szlachetnym sercu. Podróżował więc po całym świecie, odwiedzał zamki i pałace, poznawał piękne damy i królewskie córki… Lecz zawsze coś było nie tak. Księżniczek spotkał wiele, ale żadna nie wydawała się prawdziwa. Czasem przeszkadzało zachowanie, czasem słowa, czasem coś, czego sam nie potrafił nazwać. W końcu wrócił do domu bardzo smutny. — Ach, jakże pragnąłbym odnaleźć prawdziwą księżniczkę! — westchnął ciężko. Pewnego wieczoru rozszalała się straszliwa burza. Wiatr wył, deszcz lał jak z cebra, niebo rozdzierały błyskawice, a grzmoty dudniły tak, że drżały mury zamku. I właśnie wtedy rozległo się głośne pukanie do bramy. Stary król poszedł otworzyć. Za bramą stała młoda dziewczyna, cała przemoczona, z włosami przyklejonymi do twarzy, w sukni ciężkiej od deszczu. Woda spływała z niej strumieniami, aż chlupotała w jej bucikach. — Jest...