Feliks i kropla w ogrodzie pełnym przygód

W ogrodzie pachniało wiosną tak mocno, że aż można było poczuć smak słońca na języku. Pośród młodych stokrotek, wyglądających jak maleńkie, uśmiechnięte gwiazdy, biegał Feliks – mały, srebrzystoszary kotek z różowym nosem i ogonem puszystym jak pędzel. Jego łapki stąpały lekko po świeżej trawie, a uszy drgały niespokojnie, bo w zaroślach coś szeleściło. – Kto tam? – zapytał szeptem, zatrzymując się tuż przy starym krzaku porzeczek. – To ja – odezwała się drżącym, delikatnym głosem Kropla. Nie była zwykłą kroplą deszczu – błyszczała w słońcu jak maleńki diament i podskakiwała na liściu, jakby miała własne nóżki z promieni. Feliks aż przekrzywił głowę – nigdy jeszcze nie rozmawiał z kroplą. – Jak się tu znalazłaś? – zapytał ciekawie. – Spadłam wczoraj, podczas nocnego deszczu – wyszeptała – ale rano nie chciałam wsiąknąć w ziemię ani schować się w źdźbłach trawy. Lubię patrzeć na świat. Chciałabym zobaczyć, dokąd biegną wiatry i co kryje się za murem ogrodu. Ale sama tam nie dotrę… Kotek spojrzał na mur – wysoki, porośnięty mchem, zza którego wystawały gałęzie drzew, jak ciekawskie ramiona. Polizał wąsy i oznajmił: – Mogę zabrać cię ze sobą. Tylko trzymaj się mocno. Tak zaczęła się ich wspólna przygoda. Kropla usadowiła się na miękkiej sierści kotka, tuż między jego uszami, i lśniła tak jasno, że Feliks wyglądał jak król z błyszczącą koroną. Wspólnie ruszyli w stronę furtki. Pierwsze, co ujrzeli po jej przekroczeniu, była łąka pełna miodowych zapachów. Nad nią tańczyły motyle w barwach, których Feliks nie widział nigdy wcześniej – turkusowych, złotych, a nawet takich, których skrzydła pokrywały srebrne kropeczki. Kropla westchnęła z zachwytu. – Och, ile tu kolorów! – zawołała. – Chcesz poznać motyle? – spytał kotek. Tuż przed nimi wylądował motyl o imieniu Lotka – odważna, rozmowna i zawsze ciekawa świata. – Kim jesteście? – zapytała, trzepocząc skrzydełkami. – Jestem Feliks, a tu między uszami siedzi Kropla, która marzy o podróży – odpowiedział kotek. – Chodźcie za mną – zaproponowała Lotka – pokażę wam polankę w Świetlikowej Dolince, gdzie rosną kwiaty świecące nocą. Podążyli za motylem przez wysoką trawę, w której tańczyły ciepłe powiewy wiatru, jakby łąka miała własny oddech. Wkrótce dotarli do polanki, gdzie między liśćmi kryły się niezwykłe rośliny – ich płatki mieniły się w słońcu, a w cieniu zaczynały jarzyć się na niebiesko. – To...