Mila i tajemnica kryształowej łzy

Daleko za siedmioma pachnącymi łąkami, za lasem, w którym drzewa nuciły kołysanki, leżała dolina tak piękna, że trudno było uwierzyć w jej istnienie. Rankiem otulała ją mgła, delikatna jak piórko, a w południe słońce rozlewało swój złoty blask na krople rosy, które lśniły niczym tysiąc maleńkich lusterek. W jej sercu falował mały strumyk – niezwykły, bo potrafił opowiadać historie każdemu, kto chciał go słuchać. Na wzgórku z widokiem na ten strumień mieszkała dziewczynka o imieniu Mila. Miała włosy w kolorze dojrzałej pszenicy i oczy tak ciekawskie, że potrafiły zauważyć nawet drgnienie skrzydełka motyla w wysokiej trawie. Nigdy nie rozstawała się ze swoją błękitną chustką w grochy – wierzyła, że przynosi jej szczęście. Jej najlepszym towarzyszem był Kropel – maleńki stworek zrobiony ze światła i rosy. Miał łapki jak kropelki wody i chichot, który brzmiał jak plusk na tafli jeziora. Pojawił się u Mili w pewne deszczowe popołudnie i od tamtej pory byli nierozłączni. Pewnego dnia, gdy siedzieli razem nad brzegiem, Kropel zmarszczył swoje mikroskopijne czoło. – Słyszysz? – zapytał szeptem. Mila nadstawiła uszu. Zwykle radosny strumień szemrał teraz cicho i smutno. Jego głos brzmiał tak, jakby bał się mówić. – Co się stało? – spytała z troską. Woda zadrżała, a spośród fal wynurzyła się smukła postać o długich, wodorostowych włosach i oczach błękitnych jak letnie niebo. – Jestem Nimfa Strumienia – przedstawiła się. – Ktoś ukradł źrenicę mojego serca, Kryształową Łzę. Bez niej strumień traci swój głos, a dolinę czeka cisza. Mila nie znosiła ciszy. W cichym świecie znikały opowieści, a bez nich robiło się zimno nawet w najcieplejszy dzień. – Odzyskamy ją – powiedziała bez wahania. Nimfa skinęła głową, a jej głos zabrzmiał jak plusk małego wodospadu. – Musicie znaleźć trzy wskazówki, które pokażą wam drogę do Łzy. Pierwsza ukryta jest w Leśnej Bibliotece Sów. Druga – na Mostku Psotnych Rzekot. A trzecia… cóż, spoczywa u kogoś, kto może was przestraszyć, lecz wcale nie jest zły. Brzmiało to trochę groźnie, ale Mila i Kropel wiedzieli, że razem żaden cień nie jest zbyt ciemny. Najpierw udali się do Leśnej Biblioteki Sów – potężnego dębu, którego każda dziupla kryła księgi splecione z liści. Przy wejściu czekała Sowa Profes...