Miś i gwiazdka z paprociowego zakątka

Za starym sadem dziadka pachniało nie tylko jabłkami, ale czymś jeszcze — słodkim i lekkim jak nitka miodu na wietrze. Ten zapach był tak dziwny, że Staś, który właśnie wrzucał do koszyka kolejne spadające papierówki, aż zamarł w pół ruchu. — Dziadku… czujesz? — zapytał, marszcząc nos. Dziadek podniósł głowę znad skrzynki, spojrzał w stronę drzew i uśmiechnął się tajemniczo. — Hm… pachnie jak wędrówka. Staś uniósł brwi. Wędrówka przecież nie pachnie… chyba że faktycznie kryje się tu coś niezwykłego. Pod szerokimi gałęziami jednej z jabłoni siedział ktoś zupełnie nieoczekiwany. Pluszowy miś — nie taki z półki w sklepie, lecz lekko przykurzony, z jednym okiem większym od drugiego i miękkim futerkiem w kolorze ciepłego karmelu. Najdziwniejsze było to, że patrzył na Stasia poważnie, a jego łapki nerwowo poruszały się na kolanach. — Och… wreszcie! — powiedział, a jego głos był miękki jak uderzenie w poduszkę. — Ty jesteś Staś, prawda? — Tak… ale ty… mówisz? — Czasem. Tylko wtedy, gdy sprawa jest pilna. Staś zerknął na dziadka, który stał w pewnej odległości i zajmował się skrzynką, jakby w ogóle nie słyszał rozmowy. — Stało się coś? — spytał, siadając obok misia. — Zgubiła się moja gwiazdka — westchnął. — Wypadła z kieszeni w nocy i poleciała do lasu. Bez niej nie mogę wrócić. Miś wytłumaczył, że mieszka w Szafie Wspomnień — miejscu, gdzie pluszaki odpoczywają, dopóki nie nadejdzie czas ich kolejnej misji. Gwiazdka była jego jedynym kluczem do domu. Staś, który od dawna marzył o prawdziwej przygodzie, od razu zaproponował pomoc. Z kieszeni kurtki wyjął małą latarkę, którą dostał od dziadka na urodziny „na wypadek, gdyby trzeba było zajrzeć do tajemnicy”. — Pójdziemy przez sad, potem ścieżką na łąkę, a stamtąd do lasu — zaplanował. — Świetnie, ale pamiętaj… gwiazdki chowają się najczęściej w miejscach, gdzie jest cisza i niespodzianka jednocześnie — odparł miś z powagą. Ścieżka za sadem była jeszcze wilgotna po nocnym deszczu. Z trawy co chwi...