Piegus i tajemnica srebrnego pudełka

Szur, szur… – tak cichutko szeleściły suche liście pod łapkami Piegusa, rudego kota o wielkich, zielonych oczach. Poranek był rześki, a powietrze pachniało mokrą trawą i świeżością. Piegus przeciągnął się leniwie przy furtce ogrodu, mrużąc oczy do pierwszych, miękkich promieni słońca. Z kuchennego okna wychyliła się babcia Rozalia, w białym fartuchu nakrapianym mąką. Pachniała chlebem w trakcie wyrabiania. – Piegusie, gdzie się dziś wybierasz? – zawołała pogodnie. Kot zamruczał coś pod wąsem i ruszył ścieżką w stronę starych jabłoni, które rosły na samym końcu ogrodu. Tam, przy pniach porośniętych mchem, zaczynała się jego ulubiona kraina przygód. Na pierwszy rzut oka ogród babci był zwyczajny: równiutkie grządki z marchewką, róże przy płocie, czereśnia z huśtawką. Ale Piegus wiedział, że wśród gęstych kęp groszku i pod szerokimi liśćmi dyni kryją się sekrety – wąskie, pachnące dróżki, wijące się jak wstążki i prowadzące do miejsc, których nikt poza nim nie znał. Babcia myślała, że kot chodzi tam polować na motyle, a tymczasem odwiedzał Mały Zakątek, gdzie mieszkały jego najbliższe ogrodowe przyjaciółki. Tego ranka czekała tam na niego Fruzia – drobna wiewiórka o ogonku tak puszystym, że wyglądał jak pomarańczowa chmurka. Fruzia miała dziś wyjątkowo poważną minę. – Piegusie – wyszeptała – stało się coś dziwnego. Przy starej jabłoni pojawiło się małe, srebrne pudełko. Nie wiem, skąd się wzięło i boję się go dotknąć. Kot poruszył uszami. Pudełko? W ogrodzie, gdzie wszystko było drewniane, zielone albo pachnące ziemią? To trzeba zbadać. Razem ruszyli przez krzak porzeczki, minęli ławkę, na której czasem drzemał pies sąsiada, i skręcili w sekretną ścieżkę, znaną tylko im. Na trawie, pod jabłonią, leżało niewielkie pudełeczko błyszczące jak kawałek księżyca. Na wieczku wyryta była maleńka gwiazdka, a ze środka dolatywało ciche „tik-tak”. – Może to skarb? – zasugerowała Fruzia. – A może budzik – mruknął kot, dotykając pudełka łapką. I wtedy wydarzyło się coś niesamowitego. Pudełko delikatnie drgnęło, a z mchu wokół niego wzbiły się maleńkie, złote świetliki. Wirując, ułożyły przed nimi świetlistą ścieżkę prowadzącą za jabłoń, w stronę starej furtki ogrodowej. Ta furtka, od lat zardzewiała, sama uchyliła się z przeciągłym „iiiiii…”. Piegus i Fruzia wymienili spojrzenia. Serduszka biły im szybciej. Ruszyli za świetlistą drogą. Po drugiej stronie furtki ogród wyglądał zupełnie inaczej – trawa była wyższa, kwiaty miały nowe kolory i pachniały jak miód zmieszany z wanilią, a w powietrzu unosił się miękki szum, jak daleka kołysanka. Na liściu paproci siedziała Kropla – maleńka, błękitna kropelka wody. Wyglądała na bardzo zmartwioną. – Och, dobrze, że was widzę – pisnęła cienkim głosikiem. – Zg...